Όταν λέμε Αγία Γραφή εννοούμε τα κείμενα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης που εγράφησαν από τους Προφήτες, Ευαγγελιστές και Αποστόλους. Όπως γνωρίζουμε η δημιουργία του Κανόνος της Καινής Διαθήκης, που ιδιαίτερα μας απασχολεί, έχει μια μακρά ιστορία. Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης είναι κείμενα περιστασιακά, εγράφησαν σε διαφόρους καιρούς και για έναν ορισμένο σκοπό. Το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο προοριζόταν για τους τελείους Χριστιανούς, τους βαπτισμένους, ενώ τα τρία αλλά Ευαγγέλια προορίζονταν κυρίως για τους κατηχουμένους.

Γράφει ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, καθηγητής Πανεπιστημίου: «Εις την Εκκλησίαν ο πιστός ως κατηχούμενος διέβαινε πρώτον το στάδιον της καθάρσεως καθ' ό εδιδάσκετο να διακρίνη μεταξύ τών ενεργειών τού Θεού και των κτισμάτων και δη τού διαβόλου και να συνεργάζεται ούτω με τον Θεόν διά την κατατρόπωσιν της ατελείας και επίτευξιν της τελειότητος βάσει της Παλαιάς Διαθήκης και τών ευαγγελίων τού Μάρκου, Λουκά και Ματθαίου κυρίως. Εν συνεχεία εβαπτίζετο γενόμενος νεοφώτιστος και εδιδάσκετο από το Πάσχα μέχρι της Πεντηκοστής τα μυστήρια της βασιλείας τού Χριστού βάσει τού ευαγγελίου τού Ιωάννου, και εστερεοποιείτο εις το στάδιον τού φωτισμού και ηδύνατο να προχώρηση υπό την καθοδήγησιν δεδοκιμασμένου γέροντος εις το στάδιον της θεώσεως ή ενώσεως ή θέας ή θεωρίας, δηλαδή εις τα ανώτερα εν τη ζωή ταύτη στάδια της τελειώσεως καθ' α μετέχει ακόμη διά της οράσεως εις την δόξαν και βασιλείαν τού Θεού» (Ιωάννη Σ. Ρωμανίδη: Ρωμηοσύνη, εκδ. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 1975, σελ. 308, σημ. 59).

Και οι επιστολές τού Αποστόλου Παύλου εγράφησαν και εστάλησαν στις εκκλησιαστικές κοινότητες για να επιλύσουν σοβαρά θέματα που τις απασχολούσαν. Δεν είχαν πρόθεση οι Απόστολοι να παρουσιάσουν συστηματικά την διδασκαλία την όποια παρέλαβαν από τον Θεό, γι' αυτό και η Αποκάλυψη δεν ταυτίζεται απολύτως με την Αγία Γραφή, όπως θα παρατηρηθή κατωτέρω. Υπάρχουν θέματα τα οποία, λόγω τού ότι δεν αντιμετωπίσθηκαν ως προβλήματα, δεν γράφονται μέσα στην Καινή Διαθήκη. Στο σημείο αυτό στηρίζονται οι Πατέρες, και ιδίως ο Μ. Βασίλειος, που κάνει λόγο για την Παράδοση που παραλάβαμε και είναι ισοστάσια με την Γραφή.

Η άποψη ότι η Αποκάλυψη είναι ο λόγος τού Θεού, που προσφέρει την γνώση όλων τών μυστηρίων και ότι η Αγία Γραφή δεν ταυτίζεται απολύτως με τον λόγο τού Θεού, και ακόμη ότι αυτή η Αποκάλυψη παραδίδεται με «ρητά και με νοήματα», διδάσκεται από πολλούς αγίους Πατέρες. Όμως στο σημείο αυτό θέλω να παρουσιάσω την διδασκαλία τού αγίου Συμεών τού Νέου Θεολόγου, όπως την εκθέτει στον Γ΄ ηθικό του λόγο (SC 122, σελ. 390-440). Η διδασκαλία αυτή είναι πολύ εκφραστική.

Ο άγιος Συμεών, εξηγώντας το τι ακριβώς είναι τα άρρητα ρήματα που άκουσε ο Απόστολος Παύλος, όταν ηρπάγη στον Παράδεισο, γράφει τα ακόλουθα αξιοπρόσεκτα για όσα θίγονται στο σημείο αυτό.

Ο Θεός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του και γενικά όλα τα μυστήρια της Βασιλείας Του στην ψυχή τού ανθρώπου. Η λογική και αθάνατη ψυχή είναι μία. Και αυτή η ψυχή «πάσα αίσθησις έστιν, εν εαυτή δηλαδή πάσας εί τινες εισίν έχουσα» (σελ. 404). Όλες οι αισθήσεις της ψυχής είναι μία και εκεί γίνεται αυτή η φανέρωση τού Θεού. Έτσι ο ένας Θεός «τη μια και λογική ψυχή δι' αποκαλύψεως οφθήσεται, παν αγαθόν ταύτη αποκαλύπτεται και δια πασών τών ταύτης αισθήσεων ομού εν τω αυτώ οράται τούτο αυτή, βλέπεται και ακούεται, και γλυκαίνει το γευστικόν και το οσφραντικόν ευωδιάζει, ψηλαφάται, γνωρίζεται, λαλεί και λαλείται, γινώσκει, επιγινώσκεται και ό,τι γινώσκει νοείται» (σελ. 404). Ο Θεός, επομένως, αποκαλύπτει «παν αγαθόν» στην ψυχή τού ανθρώπου, φανερώνει όλα τα μυστήρια της Βασιλείας Του και ο άνθρωπος αποκτά υπαρξιακή γνώση και εμπειρία τού Θεού. Και εκείνος που ορά τον Θεό γνωρίζει καλά «ότι ορά τούτον ο Θεός» (σελ. 404).

Η Αποκάλυψη, κατά την διδασκαλία τού αγίου Συμεών, ταυτίζεται και συνδέεται με την έλλαμψη. Και αυτή η έλλαμψη γίνεται δια τού Αγίου Πνεύματος. Ο Προφήτης «δια της τού Πνεύματος ελλάμψεως ήτοι αποκαλύψεως τον Κύριον ημών πάντως και Υιόν τού Θεού» επιγινώσκει, «και δια της εξ αυτού υπηχήσεως αύθις τα περί της οικονομίας αυτού» διδάσκεται, «οιονεί την περί αυτού διδασκαλίαν ην εκείθεν» μανθάνει «ιδιοποιησάμενος» (σελ. 406). Γι' αυτό τονίζουμε ότι η πλήρης Αποκάλυψη των αληθειών της Πίστεως δόθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής στους Αγίους Αποστόλους και ακόμη ότι κάθε νέα θεωρία τού Θεού από τους αγίους είναι ουσιαστικά βίωση της Πεντηκοστής. Έτσι η ύψιστη μορφή της Αποκαλύψεως είναι η Πεντηκοστή, όταν δηλαδή ο άνθρωπος με την δύναμη και ενέργεια τού Παναγίου Πνεύματος γνωρίζη τον Θεό και ενώνεται μαζί Του.

Η Αποκάλυψη αυτή στον άνθρωπο λέγεται έλλαμψη και θεωρία. Και αυτή η θεωρία προσπορίζει στον άνθρωπο την αληθινή γνώση τού Θεού. Όλες οι εσωτερικές πνευματικές αισθήσεις αποκτούν αυτήν την γνώση τού Θεού. Επομένως η γνώση τού Θεού δεν είναι μια κίνηση και ενέργεια της λογικής, αλλά μια κοινωνία όλης της ψυχής και αυτού ακόμη τού σώματος με τον Θεό. Γι' αυτό οι άγιοι, κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, αποκαλούν «την θεωρίαν γνώσιν και την γνώσιν πάλιν θεωρίαν», καθώς επίσης αποκαλούν «την ακοήν όρασιν και την όρασιν ακοήν» (σελ. 404). Έτσι η όραση τού Θεού είναι και ακοή και η ακοή τού Θεού είναι και όραση τού Θεού. Στην Μεταμόρφωση τού Χριστού πάνω στο όρος Θαβώρ και η ακοή τής φωνής τού Θεού «ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός» ήταν θεωρία τού Θεού. Όραση (θεωρία) και ακοή τίθενται εναλλάξ στην Αγία Γραφή. «Ούτω τοίνυν η θεία Γραφή και την θεωρίαν τού Θεού ακοήν και την ακοήν αντί θεωρίας συνήθως τίθησιν» (σελ. 406). Και αυτή η ακοή και η θεωρία είναι γνώση. «Ώστε ακοήν την εν τη θεωρία τής δόξης τού Πνεύματος εγγινομένην ομού διδασκαλίαν και γνώσιν λέγει» (σελ. 406).

Η Αποκάλυψη όμως τού Θεού δεν προσφέρεται σε όλους τους ανθρώπους, όπως δίδεται η ευκαιρία σε πολλά σημεία τού βιβλίου αυτού να υπογραμμίσουμε, αλλά μόνον σε όσους είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι να δεχθούν αυτήν την έλλαμψη και γνώση τού Θεού. Αναλύοντας ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος την παραβολή τού Χριστού, σύμφωνα με την οποία εξεδιώχθη από τον γάμο ο μη έχων ένδυμα γάμου, γράφει ότι με αυτό έδειξε ο Κύριος «ότι ουδείς εκεί μελανηφορών εισελεύσεται» (σελ. 414). Το ότι εισήλθε και στην συνέχεια εξεβλήθη έξω δεν σημαίνει ότι έκανε λάθος ο αλάθητος, «αλλ' ότι ούπω καιρός ην αποκαλύψαι τα τοιαύτα μυστήρια» (σελ. 416). Μόνον οι άξιοι, οι καθαρθέντες, είναι δεκτικοί αυτής τής Αποκαλύψεως, γιατί, όπως υπογραμμίζει ο άγιος Συμεών, οι ελλάμψεις «τοις αξίοις εκφαντικώτερόν τε και τρανότερον» αποκαλύπτονται (σελ. 400).

Ο λόγος και τα ρήματα που άκουσε ο Απόστολος Παύλος, κατά τον άγιο Συμεών, είναι «αι μυστικαί και επ' αληθώς ανέκφραστοι δια τής ελλάμψεως τού αγίου Πνεύματος, θεωρίαι τε και υπερμεγαλοπρεπείς άγνωστοι γνώσεις, ειτ' ουν αθέατοι θεωρίαι τής υπερφώτου και υπεραγνώστου τού Υιού και Λόγου τού Θεού δόξης τε και θεότητος» (σελ. 398-400). Έτσι λόγος και ρήματα είναι αυτή η ίδια η Αποκάλυψη, η οποία ταυτόχρονα είναι και άγνωστη γνώση και ανέκφραστοι, «αθέατοι θεωρίαι τής υπερφώτου και υπεραγνώστου» θεότητος τού Χριστού.

Αυτός όμως ο λόγος και τα ρήματα, που είναι η θεία Αποκάλυψη, είναι άφραστα. Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, είναι σαφής όταν τονίζη ότι «το ρήμα τού Θεού και ο λόγος αυτού, δια τού στόματος αυτού εξερχόμενος (δηλαδή δια τού Αγίου Πνεύματος) άφραστος εστι παντελώς ανθρωπίνη γλώσση και ακοή σαρκίνη πάντη αχώρητος, ου μόνον δε, αλλά και εις την αίσθησιν αυτής μη δυνάμενος ελθείν, τής αισθήσεως δηλονότι μη ισχυούσης αισθανθήναι τα υπέρ αίσθησιν» (σελ. 396). Ο λόγος, λοιπόν, και το ρήμα είναι άφραστα. Δεν μπορούν τελείως να εκφρασθούν. Με άλλα λόγια οι Αποκαλύψεις τού Αγίου Πνεύματος δεν μπορούν στην τελειότητα να διατυπωθούν με «ρήματα» και «νοήματα». Γι' αυτό τονίζει ο άγιος ότι «ουδέ εν των βλεπομένων η ακουσμένων, καθώς ταύτα ορά και ακούει, οίον εστι και οία ειπείν ποτέ δύναται. Δια τούτο και γλώσση ταύτα λαλήσαι αδύνατον είναι προσέθηκεν» (σελ. 408).

Με όλα αυτά φαίνεται καθαρά ότι η Αγία Γραφή δεν είναι λόγος τού Θεού. Δεν ταυτίζεται ο λόγος του Θεού πλήρως με την Αγία Γραφή. Η Αγία Γραφή είναι λόγος περί τού λόγου τού Θεού, αφού ο λόγος και το ρήμα είναι αυτή η ίδια η Αποκάλυψη και η Αποκάλυψη είναι αδύνατον να εκφρασθή τελείως. Η Αγία Γραφή δεν είναι Αποκάλυψη, αλλά λόγος περί της Αποκαλύψεως. Δεν είναι Πεντηκοστή, αλλά λόγος περί της Πεντηκοστής. Βεβαίως η Αγία Γραφή περιλαμβάνει «ρήματα και νοήματα», αλλά η Αποκάλυψη, που δέχεται κάθε άγιος κατά την θεωρία τού Θεού, είναι υπερτέρα της Αγίας Γραφής. Το ίδιο γίνεται, όπως θα σημειωθή πιο κάτω, και στους όρους των Οικουμενικών Συνόδων. Η εμπειρία των αγίων είναι υπερτέρα των όρων και αυτών ακόμη τών Οικουμενικών Συνόδων. Έτσι, όπως υπογραμμίζεται πολλές φορές στο βιβλίο αυτό, η Αγία Γραφή δεν είναι πηγή της πίστεως, γιατί πηγή της πίστεως είναι η εμπειρία και η Αποκάλυψη, που δέχονται οι άγιοι, και επομένως η Αγία Γραφή δεν μπορεί να ερμηνευθή έξω από την εμπειρία τών θεουμένων αγίων, αυτών δηλαδή που εδέχθησαν και δέχονται στην προσωπική τους ζωή την Αποκάλυψη και έτσι γνώρισαν όλα τα μυστήρια της Βασιλείας τού Θεού. Αυτοί είναι άξιοι και δεκτικοί της Αποκαλύψεως.

Ο π. Αθανάσιος Γιέβτιτς γράφει εκφραστικά: «Το κείμενο της Αποκαλύψεως δεν είναι «πηγή» της θεολογίας. Είναι μόνο η θεόπνευστη, έλλογη μαρτυρία περί τού οραθέντος και βιωθέντος και γνωσθέντος, κατά το μέτρο της πίστεως και δεκτικότητος της ζώσης προσωπικότητος η οποία περί αυτού μαρτυρεί και τών ζωντανών προσώπων στα οποία η μαρτυρία αυτή απευθύνεται» (Σύναξη τεύχος 3 σελ. 19).

Ο καθηγητής π. Ιωάννης Ρωμανίδης σημειώνει γι' αυτό το σημείο: «Η ιδέα ότι η Γραφή δύναται να ταυτισθή προς την αποκάλυψιν είναι ου μόνον γελοία από πατερικής απόψεως, αλλά και καθαρά αίρεσις. Η Γραφή δεν είναι αποκάλυψις, αλλά λόγος περί της Αποκαλύψεως. Η Γραφή είναι το μοναδικόν κριτήριον της αυθεντικής (γνησίας) Αποκαλύψεως, αλλ' η αποκάλυψις δεν περιορίζεται, ακόμη και χρονικώς, εις την Γραφήν. Η Πεντηκοστή είναι η τελική και υψίστη μορφή της Αποκαλύψεως, ότε το Άγιον Πνεύμα ωδήγησε τους αποστόλους εις πάσαν την αλήθειαν, ως επηγγέλθη τούτο ο Χριστός, αλλ' η Πεντηκοστή δεν είναι γεγονός άπαξ λαβόν χώραν εν τη ιστορία, αλλά συνεχιζόμενη εμπειρία και συμμετοχή εντός της Εκκλησίας εις τον δοξασμόν τού Χριστού και υπό τού Χριστού χορηγηθέντα ως δώρον εις εκείνους, οίτινες επέτυχον διαφόρους βαθμούς τελειότητος δια της μεταβάσεώς των από της καθάρσεως εις τον φωτισμόν, όστις καταλήγει εις υψηλοτέρας μορφάς θεωρίας, τ. ε. εις την θέωσιν ή την δόξαν.

Άλλαις λέξεσιν, η εμπειρία των αποστόλων κατά την Πεντηκοστήν μεταδίδεται ως ο πυρήν της παραδόσεως από γενεάς εις γενεάν κατά τοιούτον τρόπον, ώστε η Ορθόδοξος Εκκλησία κατέχει εν τω μέσω της ζώντας μάρτυρας τού εν Χριστώ δοξασμού, οίτινες δια τούτο έχουν την κατά το δυνατόν πλήρη κατανόησιν της Αποκαλύψεως της δόξης τού Θεού εν Χριστώ, τόσον εν τη Παλαιά, όσον και εν τη Καινή Διαθήκη.

Η Γραφή καθ' εαυτήν δεν αποτελεί την άκτιστον δόξαν τού Θεού εν Χριστώ, και επομένως η Γραφή δεν είναι αποκάλυψις. Η Γραφή δεν είναι π.χ. Πεντηκοστή, αλλ' ομιλεί περί της Πεντηκοστής. Ουχ ήττον ο δοξασμός των προφητών, τών αποστόλων και τών αγίων εν τη ανθρωπίνη φύσει τού Χριστού είναι η Πεντηκοστή εις διαφόρους βαθμίδας και επομένως είναι αποκάλυψις. Η Πεντηκοστή είναι δια τον άνθρωπον η τελική μορφή τού δοξασμού εν Χριστώ, ουχί μόνον μεταγενεστέρα εμπειρία, αλλά μάλλον συνεχής εμπειρία εντός της Εκκλησίας, περιλαμβάνουσα λέξεις και εικόνας, ενώ ταυτοχρόνως υπερβαίνει τας λέξεις και τας εικόνας. Άλλαις λέξεσι, περιλαμβάνει το σώμα, τον νουν και τας διανοητικάς δυνάμεις, αλλά συγχρόνως και τας υπερβαίνει τελείως. Δια τούτο ακριβώς η εμπειρία της Πεντηκοστής, ήτις υπερβαίνει τας λέξεις, τας εικόνας, το σώμα και τον νουν, δεν δύναται να συλληφθή ή εκφρασθή δια λέξεων. Επομένως, η σημαντικωτέρα όψις της πεντηκοστιανής Αποκαλύψεως δεν δύναται να ταυτισθή προς την Γραφήν, ήτις αποτελείται εκ λέξεων και εικόνων εννοιοφόρων. Δια τούτο και η εμπειρία της Πεντηκοστής εμπεριέχεται εις την Γραφήν και συγχρόνως υπερβαίνει την Γραφήν, εφ' όσον αυτή δεν αποτελή την πεντηκοστιανήν αποκάλυψιν τής δόξης τού Θεού εν Χριστώ δι' Αγίου Πνεύματος καθ' εαυτήν». (Καθ. Ιωάννη Ρωμανίδη: Κριτική θεώρησις τών εφαρμογών τής Θεολο­γίας εις Πρακτικά τού Β' Συνεδρίου Ορθ. Θεολογίας, σελ. 419-420).

Ο Αρχιεπίσκοπος Σινά παρατηρεί: «Η Αγία Γραφή γράφηκε από τους θεούμενους, στους οποίους αποκαλύφθηκε από τον Θεό η ορθή πίστη.

Η Παλαιά Διαθήκη περιέχει τις ενέργειες τού Λόγου προ τής σαρκώσεώς Του. Η Καινή Διαθήκη περιέχει τις ενέργειες τού Λόγου ύστερα από τη σάρκωσί Του, όπως επίσης και τη διδασκαλία και τα θαύματά Του.

Η ίδια η Αγία Γραφή δεν είναι η «αποκάλυψη» τού Θεού, γιατί αυτή γίνεται μόνο στους θεούμενους. Είναι βιβλίο «περί τής αποκαλύψεως». Δεν είναι ο λόγος τού Θεού, όπως λένε οι προτεστάντες. Είναι βιβλίο «περί τού λόγου τού Θεού», διότι περιέχει την ορθή πίστη όπως την παραδίνουν οι θεούμενοι, οι οποίοι έτυχαν των θείων αποκαλύψεων αμέσως. Είναι, λοιπόν, η Αγία Γραφή μαρτυρία «περί τής αποκαλύψεως».

Όπως όλα τα αλλά «κτιστά ρήματα και νοήματα» είναι θεόπνευστα, έτσι και η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστος και απλανής οδηγός τού λαού τού Θεού στη θέωση. Είναι θεόπνευστη η Αγία Γραφή γιατί γράφηκε από θεοπνεύστους συγγραφείς, τους θεουμένους. Τα συγγράμματα τών αγίων Πατέρων είναι θεόπνευστα, γιατί γράφηκαν από θεόπνευστους και θεοφόρους αγίους Πατέρες. Οι αποφάσεις τών Συνόδων είναι θεόπνευστες γιατί πάρθηκαν από θεόπνευστους και θεοφόρους Πατέρες, από θεουμένους, από Αγίους» (Αρχιεπ. Σινά Δαμιανού: «Ορθοδοξία και Παράδοσις» εις «Εκκλησιαστική Αλήθεια» 85/16-4-1980).

Φαίνεται καθαρά από όσα παρετέθησαν ότι η Αγία Γραφή περιγράφει την εμπειρία της θεώσεως, η όποια και περιγραφόμενη παραμένει άρρητη. Γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Μη πολυπραγμόνει τοίνυν, αλλ' έπου τοις πεπειραμένοις, μάλιστα μεν έργοις, ει δε μη τούτοις, τοις λόγοις γουν, αρκούμενος ταις παραδειγματικαίς εκφάνσεσιν αυτής. η γαρ θέωσις υπερώνυμος. Διό και ημείς πολλά περί ησυχίας συγγραψάμενοι, νυν μεν τών πατέρων προτρεψάντων, νυν δε τών αδελφών αιτησαμένων, ουδαμού περί θεώσεως αναγράψαι τεθαρρήκαμεν νυν δ' επείπερ ανάγκη λέγειν, ερούμεν, ευσεβή μεν τη τού Κυρίου χάριτι, παραστήσαι δε ουχ ικανά. και λεγομένη γαρ άρρητος εκείνη μένει, μόνοις ενώνυμος, κατά τους πατέρας φάναι, τοις ευμοιρηκόσιν αυτής» (Γρηγορίου Παλαμά: Συγγράμματα, εκδ. Παναγιώτου Χρήστου, Τόμος Α', σελ. 644).

Ελέχθη προηγουμένως ότι και ο απαρτισμός τού Κανόνος της Καινής Διαθήκης έχει μια ιστορία. Από τους Αποστόλους και τους Ποιμένας τής Εκκλησίας δεν καταβλήθηκε απ' αρχής καμιά προσπάθεια να συγκεντρώσουν σ' έναν τόμο τα κείμενα τής Καινής Διαθήκης. Αυτό έγινε μεταγενέστερα. Παρά ταύτα η Εκκλησία ζούσε και οι Χριστιανοί τών πρώτων εκκλησιαστικών κοινοτήτων είχαν όλη την εμπειρία τής Πεντηκοστής. Σχετικά με τον Κανόνα τής Καινής Διαθήκης γράφει ο καθηγητής Σάββας Αγουρίδης: «Η ιστορία τον Κανόνος τής Κ.Δ. παρουσιάζει ορισμένα δυσχερή αλλά και άκρως ενδιαφέροντα προβλήματα. Η ιστορία τού Κανόνος έχει αναμφιβόλως αρχήν, η δε αρχή αυτή, κατά την κρατούσαν σήμερον άποψιν, είναι η συλλογή τών Επιστολών τον Αποστόλου Παύλου. Αναγνωρίζεται επίσης υπό πάντων, ότι περί τα τέλη τού τετάρτου αιώνος μ.Χ. ο κανών τών γνωστών 27 βιβλίων της Κ. Διαθήκης είχε πλέον αποτελεσθή. Τι συνέβη όμως κατά την μεταξύ τών δύο τούτων ορίων περίοδον; Η ιστορία τού Κανόνος κατά την εν λόγω περίοδον εγείρει ορισμένα προβλήματα, η εξέτασις τών οποίων είναι δύσκολος και η λύσις έτι δυσχερεστέρα. Ιδού μερικά τοιαύτα προβλήματα: Εις ποίον ακριβώς σημείον της περιόδου αυτής ανεφάνη η ιδέα τού Κανόνος της Κ. Διαθήκης; Ποία ήτο η σύνθεσις τού πρώτου αυτού κανόνος; Η ιδέα αυτή τού Κανόνος της Κ.Δ. ήτο προϊόν εξελίξεως η ανεφάνη αιφνιδίως; Υποστηρίζεται υπό πολλών ερευνητών ότι εις τον Ιουστίνον, τον φιλόσοφον και μάρτυρα, περί το 150 εν Ρώμη, απουσιάζει η έννοια τού κανόνος. Μετά είκοσιν όμως η τριάκοντα έτη, εις τον Ειρηναίον ο Κανών της Κ. Διαθήκης είναι μία πραγματικότης. Εάν το πράγμα έχη ούτως, διερωτάται τις τι ακριβώς συνέβη μεταξύ 150 και 180 μ.Χ. εν σχέσει προς τον Κανόνα; Ποία ακριβώς στάδια ηκολούθησεν η ιστορική πορεία τού κανόνος μέχρι τού τέλους τού 4ου αιώνος;» (Σάββα Αγουρίδη: Εισαγωγή εις την Κ. Διαθήκην, εκδ. Γρηγόρη, σελ. 58).

Από όσα παρετέθησαν καθίσταται σαφές ότι η Εκκλησία συγκρότησε τον Κανόνα της Καινής Διαθήκης, και μάλιστα μέσα σε μια μεγάλη περίοδο, αυτή ξεχώρισε τα κείμενα και παρέλαβε όσα εκείνη νόμισε. Γι' αυτό το θέμα θα μιλήσουμε πιο κάτω. Εδώ πρέπει να υπογραμμισθή δεόντως ότι η Αγία Γραφή μόνη της δεν είναι η μοναδική «πηγή» της πίστεως. Απλώς περιλαμβάνει κείμενα αυθεντικά που περιγράφουν την εμπειρία την οποία έχουν οι άγιοι συγγραφείς τών κειμένων και μάλιστα όχι όλη την εμπειρία, αλλά αυτήν που σχετίζεται με τα προβλήματα που απασχολούσαν τους Χριστιανούς τών εκκλησιαστικών κοινοτήτων.

 

πηγη  http://www.oodegr.com/oode/grafi/th_apokal1.htm

• 1. Ποιο είναι το θέμα που προκύπτει

• 2. Η νοηματική Θεοπνευστία

• 3. Οι δύο Εκκλησίες που είναι μία

• 4. Η διαχρονική σύνδεση των ερμηνευτών

• 5. Πώς εξηγούνται τα λάθη;

1. Ποιο είναι το θέμα που προκύπτει

Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε δύο αρχαία κείμενα. Το ένα είναι η Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο'), που είναι και το αρχαιότερο, μεταφρασμένο από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά μεταξύ 3ου και 2ου αι. π.Χ., για τους Ελληνόφωνους Ιουδαίους.  Το άλλο είναι το αρχαίο Εβραϊκό, το Μασοριτικό κείμενο, που είναι από τον 6ο αι. μ.Χ., στα Εβραϊκά, και έχει και 10 βιβλία λιγότερα, καθώς οι μετά Χριστόν Ιουδαίοι τα αφαίρεσαν από τον κανόνα τους, από αντίδραση προς τον Χριστιανικό κανόνα. Αλλά για το θέμα αυτό, έχουμε άλλο ειδικό άρθρο.

Η Εκκλησία χρησιμοποιεί ουσιαστικά τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, όχι μόνο επειδή είναι αρχαιότερη, και διαθέτει όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής, του Χριστιανικού κανόνα, αλλά και επειδή αυτή χρησιμοποιούσαν οι απόστολοι, όπως προκύπτει από τα κείμενα της Καινής Διαθήκης που παραθέτουν απ' αυτή. Όμως, υπάρχουν φορές, που οι Χριστιανοί καταφεύγουμε στο Εβραϊκό κείμενο, επειδή διατηρεί την ίδια την Εβραϊκή γλώσσα, και μπορούμε συχνά να κάνουμε διαπιστώσεις και ακριβέστερες ερμηνείες σε δύσκολα χωρία, που χρειάζονται καλή γνώση του θέματος.

Για παράδειγμα, στη μελέτη μας με τους γίγαντες και τους "υιούς ελοχίμ", καταφύγαμε στο Εβραϊκό, για να διαπιστώσουμε εκείνο το μεταφραστικό λάθος της μετάφρασης Ο', που οδήγησε σε πλήθος παρανοήσεων σχετικών με το χωρίο αυτό. Από την άλλη όμως, συχνά χρησιμοποιούμε αποδόσεις της μετάφρασης Ο', ακόμα και σε θεολογικά ζητήματα, γνωρίζοντας ότι η λέξη αυτή, δεν υπάρχει έτσι στο Μασοριτικό, αλλά πιθανώς μεταφράσθηκε "λάθος". Για παράδειγμα, στη Γένεση 2/β: 7, κατά τη δημιουργία του ανθρώπου, λέει στο Μασοριτικό: "και φύσηξε στα ρουθούνια του πνοή ζωής και έγινε ο άνθρωπος ζωντανή ψυχή". Αντιθέτως, στη μετάφραση Ο', αντί για "ρουθούνια" λέει: "Και φύσηξε στο πρόσωπό του...". Και λέμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ότι η λέξη "πρόσωπο" δεν είναι τυχαία, γιατί μας βοηθάει να κατανοήσουμε το ότι ο άνθρωπος είναι "πρόσωπο", και έχει μια προσωπική σχέση με τον Θεό, και ότι είναι "εικόνα" της εικόνας του Θεού του Κυρίου Ιησού Χριστού, ως σταμπαρισιά του προσώπου Εκείνου.

Η πρακτική αυτή όμως, δημιουργεί σε μερικούς ερωτήματα σαν τα παρακάτω:

"Εάν εμπιστεύεστε περισσότερο το Εβραϊκό σε μεμονωμένες λέξεις, πώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιείτε των Ο΄;"

"Γιατί χρησιμοποιείτε στη θεολογία σας αναλύσεις, που στηρίζονται στη μετάφραση Ο', όταν στο Εβραϊκό στα ίδια αυτά σημεία υπάρχει διαφορετική απόδοση;"

"Με ποιο κριτήριο επιλέγετε πότε το ένα και πότε το άλλο κείμενο, κατά το πώς σας συμφέρει;"

"Πώς είναι δυνατόν, μία μετάφραση που ομολογουμένως σε κάποια σημεία μεταφράσθηκε λάθος, να αποδίδει σε αυτά τα λάθος σημεία, καλύτερα τη Χριστιανική δογματική σας;"

Αυτές είναι λογικές ερωτήσεις, για ανθρώπους που δεν έχουν  διεισδύσει στον τρόπο με τον οποίο οι Χριστιανοί αντιλαμβανόμαστε την Αγία Γραφή, και το πώς αυτή διαπλέκεται με την έννοια της Εκκλησίας. Ας δώσουμε λοιπόν μερικές απαντήσεις στους ανθρώπους αυτούς.

2. Η νοηματική Θεοπνευστία

Το πρώτο που πρέπει να θυμίσουμε, είναι αυτό που έχουμε επαναλάβει συχνά στις μελέτες μας: Ότι η Αγία Γραφή, δεν είναι "επί λέξει" Θεόπνευστη, αλλά ΝΟΗΜΑΤΙΚΑ Θεόπνευστη. Αυτή σημαίνει, ότι Θεόπνευστη δεν την κάνει η ακρίβεια των λέξεων, αλλά η ερμηνεία της Εκκλησίας! Ας θυμίσουμε εδώ τα λόγια του π. Ι. Ρωμανίδη:

«Εξ ορθοδόξου επόψεως, εκείνο το οποίον κάμνει το κείμενον θεόπνευστον δεν είναι αι αρχικαί λέξεις καθ' εαυτάς, αλλά η υπό των θεουμένων ερμηνεία του κειμένου, διότι όσον ακριβές προς το πρωτότυπον και αν είναι το κείμενον, εις χείρας μη θεουμένων και εκτός της κοινωνίας αυτών ευρισκομένων  δεν ωφελεί. Και τα ίδια τα υπό προφητών και αποστόλων ιδιοχείρως γραφόμενα και αν είχον αυτοί ίνα διαβάσουν και μελετήσουν, πάλιν κεκρυμμένον από αυτούς θα είναι το μέγα της ευσεβείας μυστήριον. Και τούτο, διότι θεόπνευστον δεν είναι το κείμενον καθ' εαυτό, αλλά θεόπνευστος είναι ο γράφων αυτό θεούμενος, ή θεόπνευστα τα περί θεουμένου γραφόμενα, αλλά μόνον, όταν υπό θεουμένου ερμηνεύονται». (Π. Ιω.Ρωμανίδου, Δογμ. και Συμβολική θεολογία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας', τόμ. Α΄ σ. 151.)

Αυτό σημαίνει, ότι δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα στην Εκκλησία, αν η μετάφραση είναι πιστή στο αρχαιότερο κείμενο, ή στην αρχική γλώσσα στην οποία γράφτηκε το κείμενο. Αυτό που μας ενδιαφέρει πρώτιστα, είναι αν το υπό εξέτασιν χωρίο, αποδίδει σωστά την πίστη της Εκκλησίας! Γιατί εμείς, (σε αντίθεση με τους Προτεστάντες και τους Μουσουλμάνους), δεν θεωρούμε την Εκκλησία να εξαρτάται από το κείμενο της Αγίας Γραφής, αλλά αντιθέτως, κάθε κείμενο της Εκκλησίας, εξαρτάται από την Εκκλησία! "Ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας", (και κατά την Αγία Γραφή), δεν είναι η Αγία Γραφή, αλλά "η Εκκλησία"! Αλλά και γι' αυτό έχουμε πει πολλά σε άλλο άρθρο μας. Όταν λοιπόν, κάποια απόδοση είναι σύμφωνη με την πίστη της Εκκλησίας, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να την αποδεχθούμε, όχι απλώς όπως είναι, αλλά και ως ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΗ από την πρωτότυπη απόδοσή της, όσον αφορά το πώς αυτή εκφράζει την πίστη της Εκκλησίας!

Δεν παραθεωρούμε το ότι ίσως πρωτότυπα γράφθηκε διαφορετικά, στην πρωτογενή του γλώσσα. Αυτή είναι μία χρήσιμη γνώση, όσον αφορά τη φιλολογική ή ιστορική, ή άλλου είδους ερευνητική μελέτη μας. Αλλά όσον αφορά την απόδοση της Χριστιανικής πίστης, φυσικά θα εμμείνουμε σε εκείνη την απόδοση που μας εκφράζει καλύτερα! Στην πίστη, δεν κάνουμε φιλολογία, αλλά αναζητούμε εκείνους τους τρόπους έκφρασης που εκφράζουν καλύτερα την πίστη μας! Ακόμα και αν αυτή η ακριβέστερη έκφραση έγινε από έναν μεταφραστή, που βρήκε μια λέξη για να εκφράσει την πίστη, καλύτερα ακόμα και από την αρχική γλώσσα! Και εδώ, βρίσκεται κάτι, που συχνά το συναντούν άνθρωποι των οποίων τα έργα, μεταφράζονται σε περισσότερες της αρχικής γλώσσας. Υπάρχουν σημεία στα γραφόμενά τους, τα οποία σε μία άλλη γλώσσα, εκφράζονται με ακόμα πιο "πετυχημένο" τρόπο απ' ό,τι στη μητρική τους! Και θαυμάζουν τη μετάφραση, που τελικά απέδωσε σε μια άλλη  γλώσσα, αυτό που είχαν κατά νου όταν έγραφαν, και που οι λέξεις της γλώσσας τους δεν τους βοηθούσαν να το εκφράσουν με τόση πληρότητα! Αυτό φυσικά είναι κάτι σπάνιο, (γιατί ΣΥΝΗΘΩΣ η μετάφραση σε άλλη γλώσσα αδικεί το νόημα), είναι όμως κάτι που συμβαίνει κάπου - κάπου, και που εξηγεί πολύ καλά, την επιμονή της Εκκλησίας σε ορισμένες λέξεις που ενδεχομένως μεταφράσθηκαν όχι και τόσο ακριβώς, σαν τη λέξη: "πρόσωπο" αντί της λέξης: "ρουθούνια" που προαναφέραμε.

Ας δώσουμε εδώ ένα παράδειγμα μιας ακριβέστερης απόδοσης που έγινε στην Αγία Γραφή, και με την ευκαιρία να δώσουμε και μία απάντηση σε μία ένσταση διαφόρων απίστων.

Πρόκειται για το εδάφιο: Ησαϊας 7/ζ: 14: "δια τούτο δώσει Κύριος αυτός υμίν σημείον‡ ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Εμμανουήλ". Έτσι αποδίδεται στους Ο΄, και είναι μια προφητεία για τη γέννηση του Κυρίου από την Παρθένο Μαρία. Μας λένε λοιπόν διάφοροι άπιστοι, ότι αν δούμε στην Εβραϊκή γλώσσα, από την οποία μεταφράσθηκε η εν λόγω λέξη, είναι η λέξη: "μπεθουλάχ", που σημαίνει την "ανύπανδρη κοπέλα" και όχι κατ' ανάγκην την "παρθένο". Συνεπώς, (μας λένε), η μετάφραση των Εβδομήκοντα εδώ είναι λάθος, και δεν υπάρχει προφητεία περί παρθενικής γεννήσεως του Χριστού, και κακώς οι απόστολοι χρησιμοποίησαν την εν λόγω λέξη τών Εβδομήκοντα ως προφητεία περί της παρθένου.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, δεν θα κάνουμε εδώ ανάλυση, αλλά θα πούμε μόνο αυτά που οι άνθρωποι αυτοί ΘΕΛΟΥΝ να ξεχνούν. Όχι τόσο το ότι τελικά από την εκπλήρωση φανερώθηκε σαφώς η ακρίβεια της προφητείας, ούτε μόνο, το ότι στην εποχή εκείνη, η ανύπανδρη κοπέλα ήταν κατ' ανάγκην παρθένος στον Ισραήλ, γιατί υπήρχε αυστηρή νομοθεσία επ' αυτού. Αλλά κυρίως το ότι η μετάφραση αν και δεν ακριβολογούσε με τη φιλολογική έννοια, ήταν ακριβής ως προς το περιεχόμενο, και μάλιστα ακριβέστερη από την αρχική, όσον αφορά την έκφραση της Χριστιανικής πίστης στο συγκεκριμένο θέμα. Γι' αυτό και οι απόστολοι και η όλη Εκκλησία την προτίμησαν από την (επίσης σωστή και προφητικά εκπληρωμένη) Εβραϊκή φράση: "ανύπανδρη κοπέλα".

3. Οι δύο Εκκλησίες που είναι μία

Θα πει ίσως κάποιος: "Μα πώς λέτε ότι εκφράζετε εσείς οι Χριστιανοί την πίστη, σε κάποιες λέξεις, καλύτερα και από τους Ισραηλίτες, που είχαν την Παλαιά Διαθήκη ως πατρογονική τους παράδοση;"

Όμως δεν πρέπει να φαίνεται παράξενο, το ότι οι Χριστιανοί θεωρούν εαυτούς, τους συνεχιστές της Ιεράς Εβραϊκής Παραδόσεως, σε σημείο που να θεωρούν του εαυτούς τους, ως τους γνήσιους ερμηνευτές ακόμα και των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης, που γράφθηκαν από Εβραίους.

Τόσο η Παλαιά Διαθήκη (μέσω των προφητειών της, από τα πρώτα κιόλας εδάφια της Γενέσεως), όσο και η Καινή Διαθήκη, μέσω της ιστορικής της αφήγησης, για τον αναμενόμενο Σωτήρα Ιησού Χριστό μιλούν. Φορείς της ίδιας παράδοσης είναι και οι δύο αυτές Εκκλησίες. Και η Εκκλησία του Ισραήλ, και η Εκκλησία του Χριστού. Γιατί φορέας της παραδόσεως αυτής, δεν είναι απλά αυτός που φέρει τα "Εβραϊκά γονίδια", ούτε αυτός που γεννήθηκε στους Αγίους Τόπους, ούτε ο σημερινός  Ιουδαίος. Αλλά αυτός που είχε την εν Χριστώ εμπειρία, τόσο στην Παλαιά, όσο και στην Καινή Διαθήκη. Αυτός δηλαδή που Τον ανέμενε στην Παλαιά, αλλά και αυτός που Τον ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ στην Καινή, και εντάχθηκε στο Σώμα Του. Γι' αυτό και το Μασοριτικό Κείμενο, αν και γράφθηκε από Εβραίους, απέτυχε να διαφυλάξει τα 10 Θεόπνευστα βιβλία της Αγίας Γραφής, που οι Χριστιανοί αποδεχόμαστε. Και η αξία του κειμένου αυτού, έγκειται κυρίως στην ακρίβεια κάποιων λέξεων, που διαφυλάχθηκαν λόγω της γλωσσικής συνέχειας της Εβραϊκής, και όχι λόγω παράδοσης. (Γι' αυτό είναι συχνά χρήσιμο να ανατρέχουμε σε λέξεις, παρά το ότι είναι και μεταγενέστερο, αλλά και "κουτσουρεμένο").

Αντιθέτως, η Εκκλησία του Χριστού, αν και ουσιαστικά μίλησε διαφορετική γλώσσα, από την Εβραϊκή γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης, (κυρίως την Ελληνική), διαφύλαξε το νόημα και την παράδοση αυτή, και "εγκεντρίσθηκε" στη θέση των αποκομμένων κλάδων του Ισραήλ, οι οποίοι απεκόπησαν απ' αυτή την Εκκλησία λόγω της απιστίας τους.

"Αν μερικά από τα κλαδιά αποκόπηκαν, εσύ μάλιστα, ενώ ήσουν αγριελιά, μπολιάστηκες ανάμεσα σ' αυτά, και έγινες ενεργά συμμέτοχη με τη ρίζα και με το πάχος τού ήμερου ελιόδεντρου, 18 μη καυχάσαι σε βάρος των κλαδιών· αν, όμως, καυχάσαι σε βάρος τους, εσύ δεν βαστάζεις τη ρίζα, αλλά η ρίζα εσένα.
19 Θα πεις, λοιπόν: Αποκόπηκαν τα κλαδιά, για να μπολιαστώ εγώ.
20 Καλώς· εξαιτίας τής απιστίας αποκόπηκαν, εσύ όμως στέκεσαι εξαιτίας τής πίστης." (Ρωμαίους 11/ια: 17-20).

Έχουμε λοιπόν ΕΝΑ δένδρο, με δύο ειδών κλαδιά: Εκείνα (οι φυσικοί Ισραηλίτες) που διαφύλαξαν την εν Χριστώ εμπειρία της Παλαιάς Διαθήκης, αποδεχόμενοι τον Ιησού Χριστό, και εκείνα που αν και δεν κατάγονται από τον λαό αυτό, δια της πίστεως στον Χριστό, πήραν τη θέση των Ισραηλιτών που απεκόπησαν από την Εκκλησία λόγω απιστίας, και έγιναν μέτοχοι των ζωογόνων χυμών του δένδρου αυτού, ενωμένοι εν Πνεύματι με το δένδρο αυτό της Εκκλησίας. Γιατί λέει ο Χριστός:

"Μείνετε ενωμένοι μαζί μου και εγώ ενωμένος μαζί σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να φέρει καρπό από μόνο του, αν δεν μείνει ενωμένο με την άμπελο, έτσι κι εσείς, αν δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου. 5 Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου, και εγώ μαζί του, αυτός φέρνει πολύ καρπό· επειδή, χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε. 6 Αν κάποιος δεν μείνει ενωμένος μαζί μου, ρίχθηκε έξω, όπως το κλήμα, και ξεράθηκε· και τα μαζεύουν και τα ρίχνουν σε φωτιά, και καίγονται" (Ιωάννης 15/ιε: 4-6).

Δεν είναι λοιπόν η κατά σάρκα μετοχή σε έναν λαό, αυτό που δείχνει τον αληθινό φορέα μιας παράδοσης, αλλά αυτόν που παραμένει σε ενότητα με αυτή την παράδοση και με το κεντρικό θέμα αυτής της παράδοσης, που είναι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Γιατί η Εκκλησία δεν ιδρύθηκε την Πεντηκοστή του 33 μ.Χ. Την Πεντηκοστή ιδρύθηκε η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ Εκκλησία. Η Εκκλησία όμως ήταν αρχαιότερη, και ήταν ως τότε η Εκκλησία του Ισραήλ. Και σε αυτή την Εκκλησία εγκεντρίσθηκαν οι λαοί που αποτελούν ως σήμερα την Εκκλησία. Και είναι ενσωματωμένοι στον Χριστό, και τρέφονται από τους ζωογόνους χυμούς Του, από το Πνεύμα Του. "Επειδή, όλοι εμείς βαπτιστήκαμε διαμέσου τού ενός Πνεύματος σε ένα σώμα, είτε Ιουδαίοι είτε Έλληνες είτε δούλοι είτε ελεύθεροι· και όλοι ποτιστήκαμε σε ένα Πνεύμα" (Α΄ Κορ. 12/ιβ: 13). και "επειδή, ένας άρτος, ένα σώμα είμαστε οι πολλοί· δεδομένου ότι, όλοι από τον έναν άρτο μετέχουμε" (Α΄ Κορ. 10/ι: 17).

Τόσο ο προ Χριστού πιστός λοιπόν, αυτός που έγραφε την Παλαιά Διαθήκη, όσο και ο μεταφραστής των Εβδομήκοντα, αλλά και ο απόστολος που επέλεξε να χρησιμοποιήσει τη μετάφραση αυτού μάλλον, και όχι το πρωτότυπο Εβραϊκό, αλλά και ο Χριστιανός του 4ου αιώνα που κατάρτισε τον Κανόνα της Αγίας Γραφής με τη σημερινή μορφή της, μέχρι και τον σημερινό Ορθόδοξο Χριστιανό, όλοι αυτοί είναι μέλος του Ιδίου Σώματος, της Εκκλησίας, διαποτισμένοι από τον ίδιο ζωογόνο "χυμό" του Αγίου Πνεύματος, λόγω της ένωσής τους με το Σώμα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Με ένα Πνεύμα (το οποίο ζωογονεί την Εκκλησία διαχρονικά), όλοι αυτοί, ο μεν έγραψε, ο δε μετέφρασε, ο τρίτος ερμήνευσε, και ο τέταρτος επέλεξε και κατάρτισε. Όλοι αυτοί, ζωντανά και νοήμονα "μέλη" του ιδίου Σώματος, σε άρρηκτη συνεργασία και ενότητα Πνεύματος και παράδοσης, εξέφρασαν και συνεχίζουν να εκφράζουν την πίστη της Εκκλησίας, και το βίωμα της εν Χριστώ ζωής, ως το τέλος των ημερών, κατά την επάνοδο του Κυρίου. ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΑΔΙΑΣΠΑΣΤΑ, που υπάρχει και που θα υπάρχει στην αιωνιότητα. Γι' αυτό και σε συνεργασία, εκφράζουν αρμονικά την εν Χριστώ ζωή, ανεξαρτήτως διατυπώσεων και λέξεων κειμένων, με κριτήριο την εν Χριστώ εμπειρία

4. Η διαχρονική σύνδεση των ερμηνευτών

Ίσως και πάλι επιμείνει να ρωτάει όμως κάποιος: "Μα πώς είναι δυνατόν να αποδέχεστε ερμηνείες λέξεων που όχι μόνο μεταφράσθηκαν λάθος, αλλά και η έννοιά τους όταν καταγράφηκαν, αλλά και όταν μεταφράσθηκαν, ήταν διαφορετική από αυτή που τελικά τους αποδίδεται σήμερα από την Εκκλησία;"

Στους ανθρώπους αυτούς, που επιμένουν να βλέπουν τα πράγματα πίσω από τον μυωπικό φακό της απιστίας, θα θυμίσουμε ότι όσο βλέπουν τα πράγματα ΜΕ ΔΕΔΟΜΕΝΗ την ανυπαρξία Θεού, πάντα θα βρίσκουν προβλήματα. Γιατί αυτό τους το "δεδομένο", θα τους σκοτίζει τις απαντήσεις, και δεν θα τους επιτρέπει να δουν την πραγματικότητα. Και ενώ θα απαιτούν από εμάς αποδείξεις, για θέματα που εξαρτώνται από την προαίρεση και το ΒΙΩΜΑ, και όχι από την απόδειξη προς τρίτους, οι ίδιοι θα λαμβάνουν ως δεδομένη την απιστία τους, έστω και αν και αυτή είναι εξ ίσου αναπόδεικτη, αλλά επιπλέον και λειψή βιώματος!

Στους ανθρώπους αυτούς, θα θυμίσουμε λοιπόν, ότι ο Θεός στον Οποίο ΔΕΝ πιστεύουν, είναι άχρονος. Και πως το Πνεύμα του το Άγιο που διαποτίζει την Εκκλησία, γνωρίζει όχι μόνο το παρελθόν και το παρόν όπως στα κτίσματα, αλλά και το μέλλον. Και γνωρίζει και αυτόν που γράφει την Αγία Γραφή, και αυτόν που θα τη μεταφράσει, και αυτόν που θα την ερμηνεύσει, και γνωρίζει και τις έννοιες των λέξεων, όχι μόνο όταν γράφεται η Γραφή, αλλά και μετά από χιλιετηρίδες, και την έννοια που θα έχουν και στο μέλλον ακόμα! Και εμπνέει και τον γράφοντα, και τον μεταφράζοντα, και τον ερμηνεύοντα, που βρίσκονται μέσα στο ίδιο εν Χριστώ βίωμα, ο ένας να γράψει, ο άλλος να μεταφράσει ακριβέστερα, ο τρίτος να δώσει μια εν Χριστώ έννοια στις λέξεις, και ο τέταρτος να το ερμηνεύσει με βάση αυτή την έννοια των λέξεων, με τρόπο που το Πνεύμα το Άγιο είχε προβλέψει ότι θα συνέβαινε, που κατηύθυνε μάλιστα αυτή την αλληλουχία γεγονότων, ώστε να εκφρασθεί πληρέστερα η εν Χριστώ ζωή της Εκκλησίας σε κάποια συγγράμματα, χρήσιμα στην Εκκλησία.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο Μωυσής έγραφε για τον Αδάμ: "φύσηξε στα ρουθούνια του", (όπως του έδειξε ότι συνέβη το Άγιο Πνεύμα), ο μεταφραστής των Εβδομήκοντα μετά από 1300 χρόνια μετέφραζε: "στο πρόσωπό του", (όπως τον ενέπνευσε το Ίδιο Άγιο Πνεύμα), οι Καππαδόκες Πατέρες μετά από άλλα 700 χρόνια, (με βάση την εν Αγίω Πνεύματι εμπειρία τους), άλλαζαν την έννοια της λέξεως "πρόσωπο", από "προσωπείο" στη σημερινή Χριστιανική του έννοια, και αργότερα ακόμα, άλλοι άγιοι Πατέρες, εκφράζοντας το φωτισμού του Ιδίου Πνεύματος, εξήγησαν το χωρίο αυτό, με τον τρόπο που προαναφέραμε. Όλοι αυτοί, κινούμενοι από το Ίδιο Πνεύμα, ως μέλη του ιδίου ΑΔΙΑΣΠΑΣΤΟΥ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΥ Σώματος, εξέφρασαν και διαμόρφωσαν αυτό που λέμε: Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας.

5. Πώς εξηγούνται τα λάθη;

"Και πώς θα ερμηνεύσουμε λοιπόν τα λάθη; Γιατί και λάθη έκαναν μέλη της Εκκλησίας, σε διάφορους τομείς. Και στη συγγραφή, και στη μετάφραση, και στην ερμηνεία πλήθους χωρίων της Αγίας Γραφής. Αν το Άγιο Πνεύμα τους κατηύθυνε όλους αυτούς, πώς τους άφησε να κάνουν λάθη;" Είναι το επόμενο ερώτημα που θέτει ο άπιστος συνομιλητής μας, έτσι ώστε να φθάσουμε εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε!

Απ' την αρχή δηλώσαμε, ότι η Θεοπνευστία της Αγίας Γραφής, δεν έγκειται στο γράμμα και στην ακρίβεια των λέξεων, αλλά στην ερμηνεία ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ! Εάν λοιπόν δεν κρύβεται στο γράμμα η Θεοπνευστία, γιατί θα έπρεπε να επεμβαίνει το Άγιο Πνεύμα σε κάθε λάθος που υπάρχει; Από τη στιγμή που η ζωντανή Του παρουσία σε όλη την ιστορία της Εκκλησίας, εγγυάται την ορθή ερμηνεία των Ιερών Κειμένων, δεν υπήρχε καμία αναγκαιότητα, να γίνει μια "λέξη προς λέξιν" υπαγόρευση των Ιερών Κειμένων από τον Θεό. Τότε θα ήθελε ο Θεός "χριστιανούς του γράμματος", σαν τους Προτεστάντες, και όχι του Πνεύματος, σαν τα μέλη της Εκκλησίας Του. Μα ο Θεός αφήνοντας και λάθη στα Ιερά κείμενα και στη μετάφρασή τους, δίνει την έμφαση όχι στο γράμμα, αλλά στο πνεύμα, και επιτρέπει στον πιστό να αντλεί από την άπειρη σοφία Του, κατά το μέτρο της θέωσης, του φωτισμού, ή της κάθαρσης την οποία πέτυχε στη ζωή του. Και επιτρέπει και σ' εκείνους που ΘΕΛΟΥΝ να απιστούν, να βρίσκουν επαρκή (γι' αυτούς) στοιχεία, που να τους δίνουν το άλλοθι εκείνο που ζητούν, για να επιμείνουν στην απιστία τους. Για την Εκκλησία όμως, δεν υπάρχει λάθος, αλλά κακή ερμηνεία, σε όσους βρίσκουν προβλήματα. Γιατί η ερμηνεία της Εκκλησίας, είναι αυτή που δίνει τη λύση, και που κάνει την Αγία Γραφή Θεόπνευστη, δίνοντας το νόημα εκείνο που αρμόζει κατά το μέτρο που έφθασε και που χρειάζεται ο κάθε πιστός.

Όχι μόνο ο ερμηνευτής, αλλά και ο μεταφραστής, αλλά και ο συγγραφέας των Ιερών Κειμένων, διαμορφώνουν την έννοια των κειμένων αυτών, κατά το μέτρο στο οποίο έφθασε ο καθένας τους, στην εν Χριστώ ζωή. Και κατά το ίδιο μέτρο του καθενός τους, άλλος μετέφρασε ορθότερα, λόγω του υψηλού επιπέδου φωτισμού του, άλλος έκανε λάθη, και το Άγιο Πνεύμα τον άφησε, είτε επειδή ο μεταφραστής αυτός δεν είχε πλήρες μέτρο Χάρης, είτε επειδή είχε φιλολογικές ελλείψεις, αλλά χωρίς δραματική αλλοίωση του κειμένου, είτε επειδή πάνω σε αυτό το λάθος δινόταν μελλοντικά μία ορθότερη ερμηνεία, πιο σύμφωνη με την πληρέστερη αποκάλυψη της Καινής Διαθήκης, είτε για να μη μπορεί κανείς να δικαιολογήσει μια σχέση "γράμματος" και όχι Πνεύματος με τα Ιερά Κείμενα.

Οι λόγοι είναι πολλοί, όπως πολλοί και οι συντελεστές ενός Ιερού Κειμένου, από τη συγγραφή ως τη μετάφραση και την ερμηνεία του. Και μέσα στους 72 μεταφραστές της μετάφρασης των Εβδομήκοντα, που αποδέχεται η Εκκλησία, άλλος ήταν αγιότερος από τον συνεργάτη του, και άλλος είχε περισσότερες ικανότητες γι' αυτό το έργο. Κι όπως το Άγιο Πνεύμα, απεργάζεται ως θαυματουργική την εικόνα του ενός αγιογράφου, λόγω της αγίας ζωής του, αλλά όχι και του άλλου αγιογράφου, και όπως ακόμα και μεταξύ δύο εικόνων του ιδίου αγιογράφου, ο Θεός επιλέγει να θαυματουργήσει μεταξύ της μίας μόνο, έτσι και με τους συντελεστές των Ιερών Κειμένων. Σε άλλον άφησε λαθάκια. Σε άλλον όχι μόνο δεν άφησε, αλλά του έδωσε και επιπλέον έμπνευση, να δώσει ακόμα ακριβέστερη περιγραφή του εν Χριστώ βιώματός του, σε αυτή τη δημιουργική σχέση συνεργασίας του Θεού με τον άνθρωπο.

Το θέμα μοιάζει με την ψήφιση ενός νόμου! Δημιουργείται ένα νομοσχέδιο από κάποιον, στη Βουλή αποκτά νέα στοιχεία που ο αρχικός εμπνευστής του δεν είχε συμπεριλάβει σ' αυτόν τον νόμο, και ψηφίζεται συχνά λίγο διαφορετικός. Κατόπιν, ίσως κάποια αναθεώρηση ή δικαστήριο, "ερμηνεύουν" τον νόμο αυτό με τρόπο που να είναι σύμφωνος με το σύνταγμα, και που συχνά δεν σχετίζεται απόλυτα με την αρχική σύλληψη του εμπνευστή του. Όλοι αυτοί όμως, ως νομοθετικό σώμα, τελικά διαμορφώνουν τον νόμο σύμφωνα με το πνεύμα του Συντάγματος της χώρας, που διαποτίζει όλους τους νόμους.

Έτσι συμβαίνει και με ορισμένα χωρία της Αγίας Γραφής. Το Πνεύμα το Άγιο, διαποτίζει την Εκκλησία, και με την πρόγνωσή Του και την Παντογνωσία Του, εμπνέει τα μέλη της διαχρονικής Εκκλησίας, διορθώνει τα ελλείποντα, και τη διατηρεί αλάθητο οδηγό προς τον Χριστό και προς τη σωτηρία μας. Έστω και αυτό γίνεται μέσα από μία περίπλοκη πολλές φορές διαδικασία αλληλοσυμπλήρωσης και αλληλοκάλυψης των μελών της, ακόμα και σε σημεία που ο μεταφραστής κάνει κάποια λάθος μετάφραση, ή ακόμα και σε σημεία που ο αρχικός εμπνευστής τους, δεν τα φανταζόταν καν, ότι θα ερμηνεύονταν με τον τρόπο που τελικά ερμηνεύθηκαν! Όπως για παράδειγμα το χωρίο: "Όταν ο Ισραήλ ήταν νήπιο, τότε εγώ τον αγάπησα, και από την Αίγυπτο κάλεσα τον γιο μου" (Ωσηέ 11/ια: 1). Πρόκειται για ένα εδάφιο που μιλάει σαφώς για τον Ισραήλ, και την έξοδό του από την Αίγυπτο. Και όταν ο Ωσηέ προφήτευε αυτά τα λόγια που του παρέδωσε το Άγιο Πνεύμα, ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΟΤΑΝ την κρυμμένη έννοια αυτής της φράσης! Όταν όμως ήρθε ο Χριστός, το Ίδιο Άγιο Πνεύμα, φώτισε τους Αποστόλους να κατανοήσουν και αυτή την κρυμμένη προφητεία που δεν φαντάσθηκε ο Ωσηέ που την κατέγραψε, και μας εξηγεί ο Ευαγγελιστής Ματθαίος: "Και εκείνος, αφού σηκώθηκε, πήρε, μέσα στη νύχτα, το παιδί και τη μητέρα του, και αναχώρησαν στην Αίγυπτο· 15 και ήταν εκεί μέχρι τον θάνατο του Ηρώδη· για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο διαμέσου τού προφήτη, λέγοντας: «Από την Αίγυπτο κάλεσα τον γιο μου»" (Ματθαίος 2/β: 14,15).

Μάλιστα, σε αυτή τη διαδικασία, το Άγιο Πνεύμα, χρησιμοποιεί ακόμα και ΑΝΑΞΙΑ μέλη της Εκκλησίας Του, για να δώσει προφητική μαρτυρία για τους πιστούς! Ακόμα και μέσα από όχι απλά λάθη, αλλά και μέσα από ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΛΑΘΗ, το Άγιο Πνεύμα εργάζεται, για να δώσει την καταγραφή της εν Χριστώ ζωής της Εκκλησίας, και το Ευαγγέλιο της σωτηρίας. Ας δούμε ένα τέτοιο παράδειγμα:

"Μερικοί απ' αυτούς, όμως, πήγαν στους Φαρισαίους, και είπαν σ' αυτούς όσα έκανε ο Ιησούς. 47 Οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι συγκρότησαν, λοιπόν, συνέδριο, και έλεγαν: Τι κάνουμε; Επειδή, αυτός ο άνθρωπος κάνει πολλά θαύματα. 48 Αν τον αφήσουμε έτσι, όλοι θα πιστέψουν σ' αυτόν· και θάρθουν οι Ρωμαίοι και θα αφανίσουν και τον τόπο μας και το έθνος.
49 Ένας, μάλιστα, κάποιος απ' αυτούς, ο Καϊάφας, που ήταν αρχιερέας εκείνου τού χρόνου, τους είπε: Εσείς δεν ξέρετε τίποτε· 50 ούτε συλλογίζεστε ότι, μας συμφέρει να πεθάνει ένας άνθρωπος για χάρη τού λαού, και να μη χαθεί ολόκληρο το έθνος.
51 Και τούτο δεν το είπε από τον εαυτό του, αλλά επειδή ήταν αρχιερέας εκείνου τού χρόνου, προφήτευσε ότι ο Ιησούς επρόκειτο να πεθάνει χάρη τού έθνους· 52 και όχι μονάχα για χάρη τού έθνους, αλλά και για να συγκεντρώσει σε ένα τα διασκορπισμένα παιδιά τού Θεού.
53 Από την ημέρα εκείνη, λοιπόν, έκαναν συμβούλιο για να τον θανατώσουν" (Ιωάννης 11/α: 46-53).

Δείτε πόσο εκπληκτικό είναι αυτό! Ένας δολοφόνος, τη στιγμή που σχεδίαζε αυτό το δραματικό λάθος της δολοφονίας του Υιού του Θεού, έλαβε από το Άγιο Πνεύμα προφητεία, επειδή ήταν ο αρχιερέας της χρονιάς! Και ενώ ο ίδιος ΑΛΛΟ ΕΝΝΟΟΥΣΕ, και ΑΛΛΟ ΣΚΕΦΤΟΤΑΝ τη στιγμή που τα έλεγε αυτά, το Άγιο Πνεύμα τον είχε εμπνεύσει να κάνει αυτή τη διατύπωση στα λόγια του, ώστε να δώσει προφητεία για τη σταυρική θυσία του Χριστού! Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα ερμήνευσε τα λόγια του στους αποστόλους, δηλαδή στα μέλη της καινούργιας Εκκλησίας του Θεού, της Χριστιανικής, ώστε να μας παραδώσουν μια προφητεία την οποία ο εμπνευστής της δεν φαντάσθηκε!

Δικαίως σκανδαλίζονται μ' αυτά όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό. Γιατί αμέτοχοι της εν Χριστώ ζωής, δεν διανοούνται την Παντοδυναμία και την Παντογνωσία του Αγίου Πνεύματος, και κρίνουν την Αγία Γραφή με όρους φιλολογικούς! Και αποκομίζει έτσι ο καθένας αυτό που του αρμόζει, και αυτό που ταιριάζει στην προαίρεσή του.

"Επειδή, ο λόγος τού σταυρού σ' εκείνους μεν που χάνονται είναι μωρία, σε μας, όμως, που σωζόμαστε είναι δύναμη Θεού.
19 Επειδή, είναι γραμμένο: «Θα φέρω σε απώλεια τη σοφία των σοφών, και θα αθετήσω τη σύνεση των συνετών».
20 Πού είναι ο σοφός; Πού είναι ο γραμματέας; Πού είναι ο συζητητής αυτού τού αιώνα; Δεν μώρανε ο Θεός τη σοφία αυτού τού κόσμου; 21 Επειδή, βέβαια, με τη σοφία τού Θεού ο κόσμος δεν γνώρισε τον Θεό διαμέσου τής σοφίας, ο Θεός ευδόκησε διαμέσου τής μωρίας τού κηρύγματος να σώσει αυτούς που πιστεύουν·
22 επειδή, και οι Ιουδαίοι σημείο ζητούν, και οι Έλληνες σοφία ζητούν·
23 εμείς, όμως, κηρύττουμε Χριστόν σταυρωμένον, για μεν τους Ιουδαίους σκάνδαλο, για δε τους Έλληνες μωρία· 24 στους ίδιους, όμως, τους προσκαλεσμένους, και τους Ιουδαίους και τους Έλληνες, τον Χριστό, Θεού δύναμη και Θεού σοφία.
25 Επειδή, το μωρό τού Θεού είναι σοφότερο από τους ανθρώπους· και το ασθενές τού Θεού είναι ισχυρότερο από τους ανθρώπους" (Α΄ Κορ. 1/α: 18-25).

Το Άγιο Πνεύμα λοιπόν εργάζεται στην Εκκλησία, εμπνέοντας και επεξηγώντας έννοιες και εμπειρίες, χρησιμοποιώντας γι' αυτό τα μέλη της Εκκλησίας του Κυρίου, ακόμα και μέσα από τα λάθη τους!

"Μέχρις ότου όλοι ανεξαίρετα να φτάσουμε στην ενότητα της πίστης, και της επίγνωσης του Υιού τού Θεού, σε τέλειον άνδρα, σε μέτρο ηλικίας τού πληρώματος του Χριστού" (Εφεσίους 4/δ: 13).

Οι περισσότεροι Προτεστάντες, συγχέουν τη Θεοπνευστία με το "αλάθητο". Ως συνέπεια αυτής της σύγχυσης, όχι μόνο παρερμηνεύουν την Αγία Γραφή, (εφόσον είναι ξεκομμένοι από την Εκκλησία), αλλά αυτές τις παρερμηνείες τους, προσπαθούν να τις αναγάγουν σε επιστημονικά αξιώματα, που δήθεν γράφτηκαν αλαθήτως από την Αγία Γραφή.

Ας δούμε πόσο λάθος είναι αυτή η άποψη, ότι δηλαδή η Αγία Γραφή είναι αλάθητη:

Η αλλοίωση των μεταφράσεων

Η Αγία Γραφή γράφτηκε σε δύο γλώσσες: Στην Ελληνική και στην Εβραϊκή. Κάθε γλώσσα, έχει τη δική της ιδιαίτερη έννοια για την κάθε λέξη, ιδιαίτερα για τις λέξεις με αφηρημένη έννοια. Εφόσον λοιπόν δεν γνωρίζουν όλοι Εβραϊκά και Ελληνικά, είναι λογικό να μεταφράζεται η Αγία Γραφή σε διάφορες γλώσσες. Όμως αυτές οι μεταφράσεις, ΠΑΝΤΑ αποτυγχάνουν να αποδώσουν το ακριβές νόημα των φράσεων και του σκεπτικού της πρωτότυπης γλώσσας. Όχι μόνο λόγω διαφορετικού εννοιολογικού "φορτίου" της κάθε λέξης σε κάθε γλώσσα, αλλά και λόγω των ιδιωματισμών της κάθε γλώσσας.

Αυτό σημαίνει, ότι η Αγία Γραφή, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι παραμένει όπως γράφτηκε, μόνο στη γλώσσα που γράφτηκε. Σημαίνει επίσης, ότι μόνο όποιος ξέρει Εβραϊκά και Ελληνικά, μπορεί να κατανοήσει το νόημα των λέξεων και των φράσεων, στην ακριβή πρωταρχική σημασία τους. Μάλιστα, ακόμα και ο Έλληνας, δεν κατανοεί Εβραϊκά, και ο Εβραίος δεν κατανοεί Ελληνικά. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να κατανοήσει ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Αγία Γραφή ακριβώς όπως γράφτηκε, οποιαδήποτε γλώσσα κι αν γνωρίζει. Εκτός αν γνωρίζει τα Εβραϊκά και τα Ελληνικά ως μητρική του γλώσσα. Πόσοι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο;

 

Η αλλοίωση του χρόνου

Ακόμα και τότε όμως, υπάρχει και άλλο πρόβλημα. Τόσο στην Παλαιά, όσο και στην Καινή Διαθήκη, έχουν γίνει προσθήκες και αφαιρέσεις ή μετατροπές, σε διάφορα σημεία της. Βεβαίως είναι μετατροπές μικρής δογματικής σημασίας, εφόσον ξεκαθαρίζονατι από άλλα σημεία, όμως δεν παύουν να είναι ΔΙΑΦΟΡΕΣ. Και δυστυχώς δεν έχουμε τα πρωτότυπα, για να γνωρίζουμε όλες, και ακριβώς τις διαφορές αυτές.

Και την κατάσταση δυσκολεύει ακόμα περισσότερο, το ότι από τη συγγραφή της Αγίας Γραφής ως σήμερα, πέρασαν ΧΙΛΙΕΤΙΕΣ. Οι άνθρωποι τότε, είχαν διαφορετική αντίληψη για πολλά πράγματα. Και είχαν διαφορετική αντίληψη για την ακριβή έννοια της κάθε λέξης. Ακόμα, γράφτηκαν αυτά σε μια γλώσσα που σήμερα δεν χρησιμοποιείται πλέον. Και αυτό σημαίνει, ότι ακόμα και στα Εβραϊκά και τα Ελληνικά, ακόμα και αν κάποιος τα γνωρίζει ως μητρική του γλώσσα, δεν είναι δυνατόν να κατανοεί τις λέξεις με την ίδια ευκολία και έννοια που τις κατανοούσαν οι άνθρωποι της εποχής που τα έγραψαν! Και αν αυτό συμβαίνει στην Καινή Διαθήκη, που γράφτηκε "μόνο" 2000 χρόνια πριν, πόσο μάλλον στην Παλαιά, που άρχισε να γράφεται πριν από 3500 χρόνια!

 

Η αλλοίωση της μνήμης και της κατανόησης

Υπάρχει ένα παιδικό παιχνίδι, το "χαλασμένο τηλέφωνο". Λέει ένα παιδί σε ένα άλλο μια φράση ή μια ιστορία, και το ένα παιδί, τη λέει στο επόμενο, ανάλογα με το τι θυμόταν, και το το κατάλαβε. Όταν φθάνει στο τελευταίο παιδί η φράση ή η ιστορία, έχει υποστεί δραματικές αλλαγές, συχνά είναι εντελώς άσχετη με την αρχική!

Σκεφθείτε λοιπόν, ότι ο συγγραφέας ενός κειμένου της Αγίας Γραφής, συχνά μας γράφει αυτό που θυμόταν, ή αυτό που κατάλαβε από μια ομιλία, ή μια ιστορία. Μερικοί ακόμα, όπως ο Ευαγγελιστής Λουκάς, δεν ήταν καν αυτόπτες μάρτυρες των όσων έγραψαν, αλλά μας μεταφέρουν όσα "διερεύνησαν" από τους αυτόπτες, όπως ο Λουκάς παραδέχεται στην αρχή του βιβλίου του (Λουκάς 1/α: 2). Εκεί λέει: "καθώς παρέδοσαν ημίν οι απ' αρχής αυτόπται και υπηρέται γενόμενοι του λόγου". Έχουμε λοιπόν για παράδειγμα τον Χριστό που μίλησε, αυτόν που τον άκουσε και κατάλαβε όσα κατάλαβε, τον Λουκά, στον οποίο μεταφέρθηκαν αυτά τα λόγια, και τον τρόπο που τα κατάλαβε ο Λουκάς. Στη συνέχεια, έχουμε τον Λουκά να τα καταγράφει, και εμάς με τη σειρά μας, να τα διαβάζουμε, και να τα κατανοούμε με τους δικούς μας περιορισμούς και τις δικές μας προκαταλήψεις και αντιλήψεις. Πολύ δε περισσότερο, όταν αυτά καταγράφηκαν, πολλά χρόνια μετά από τον καιρό που ειπώθηκαν, και μεσολάβησε το "σφουγγάρι" της μνήμης!

Είναι προφανές από τα παραπάνω, ότι δεν είναι δυνατόν, αυτά που κατανοεί ο καθένας μας σε κάθε σημείο, να είναι αυτά ακριβώς που ακούστηκαν πράγματι από τον Χριστό! Για παράδειγμα, ο Λουκάς αναφέρει μια φράση του Χριστού από την "επί του όρους ομιλία", ως εξής: "μακάριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού" (Λουκάς 6/ς: 20). Αντιθέτως ο Ματθαίος την αναφέρει ως εξής: "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών" (Ματθαίος 5/ε: 3). Όπως μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί, άλλο είναι "οι πτωχοί", και άλλο "οι πτωχοί το πνεύματι". Και έστω και αν ισχύουν και οι δύο αυτές φράσεις για τη Χριστιανική πίστη, δεν είπε ο Χριστός και τα δύο. Ένα από τα δύο είπε. Τι ακριβώς είπε; Είναι σαφές ότι τα λόγια του, μεταφέρθηκαν διαφορετικά, από τον έναν εκ των δύο Ευαγγελιστών! Γιατί εδώ, μεσολάβησε η προσωπική κατανόηση του μεταφέροντος τον λόγο του Χριστού, και η μνήμη του.

 

Λάθη στην Αγία Γραφή

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, ότι δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζεται κάποιος, ότι "θεοπνευστία" σημαίνει "αλάθητο". "Η δύναμις του Κυρίου, εν ασθενεία τελειούται" (Β΄ Κορινθίους 12/ιβ: 9). Ο Θεός εκπληρώνει το σκοπό του, μέσα από την ανθρώπινη αδυναμία και τα λάθη. Και τότε είναι φανερό, ότι δεν είναι κανένας άνθρωπος ο αλάθητος οδηγός και φωστήρας, αλλά ΜΟΝΟ ο Θεός είναι Αυτός που μπορεί να οδηγήσει ασφαλώς την Εκκλησία Του.

Η Αγία Γραφή δεν είναι "υπαγορευμένο κείμενο". Οι συγγραφείς της, δεν είχαν τη συναίσθηση, ότι αυτό που έγραφαν θα ενσωματωθεί στην Αγία Γραφή. Έγραφαν περί της Αποκάλυψης του Θεού σε αυτούς. Δεν τους υπαγόρευσε ο Θεός την Αγία Γραφή, υπό τύπον προϊσταμένου και γραμματέως, όπως έχουν την εντύπωση πολλοί Προτεστάντες. Κατέγραψαν κάποια πράγματα ωφέλιμα, (είτε κατ' εντολήν του Θεού, είτε από μόνοι τους), στα οποία υπήρχε και Θεία Αποκάλυψη. Και αυτή η Θεία Αποκάλυψη που ΠΕΡΙΕΙΧΑΝ, τα έκανε να συγκαταριθμηθούν από την Εκκλησία ως "Θεόπνευστα". Δεν ήταν ολόκληρα "Θεία Αποκάλυψη". Αλλά ΠΕΡΙΕΙΧΑΝ Θεία Αποκάλυψη. Αυτό σημαίνει, ότι δεν είναι σωστό να θεωρούμε κάθε τους λέξη ως "αλάθητη". Αλλά μόνο εντός της παράδοσης της Εκκλησίας είναι δυνατόν να γίνει η ορθή κατανόηση του κειμένου.

Αν ο σκοπός του Θεού ήταν να είναι η Αγία Γραφή αλάθητη, ΘΑ ΕΙΧΕ ΑΠΟΤΥΧΕΙ! Γιατί έχοντας υπ' όψιν όλα τα παραπάνω προβλήματα που αναφέραμε, ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι δυνατόν να τη διαβάσει, και να ισχυρισθεί ότι διαβάζει και αντιλαμβάνεται το ακριβές νόημα που είχε υπ' όψιν του ο συγγραφέας του κάθε βιβλίου της. Έστω και αν γνώριζε Ελληνικά η Εβραϊκά! Το ακριβές νόημα της Θείας Αποκάλυψης, δεν είναι δουλειά της Αγίας Γραφής, αλλά ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ συνολικά και διαχρονικά.

Αλλά η Αγία Γραφή, ως Θεόπνευστο σύγγραμμα, είναι γραμμένο με τη Θεία Πρόνοια. Και ΤΙΠΟΤΑ εκεί μέσα, δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός δια της Εκκλησίας Του, φρόντισε να γραφεί και να μαζευτεί, οτιδήποτε χρειαζόταν για το σκοπό της Αγίας Γραφής.

Αυτό σημαίνει, ότι έχουν το σκοπό τους εκεί, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ!

Το σκοπό θα μπορούσε να εξυπηρετεί ένα ολοφάνερο λάθος στην Αγία Γραφή; Μα φυσικά θα ήταν ο καλύτερος τρόπος, για να μας δείξει ο Θεός, ότι η Προτεσταντική άποψη της "αλάθητης" Αγίας Γραφής είναι λάθος! Ότι έτσι ο πιστός, δεν είναι δικαιολογημένος να "κολλάει" στην αιρετική Προτεσταντική άποψη: "Μόνο η αλάθητη Γραφή", αλλά πρέπει να ζητήσει βοήθεια κατανόησης από "τον στύλο και εδραίωμα της αληθείας, την Εκκλησία"! (Α΄ Τιμόθεον 3/γ: 15).

Ας δούμε λοιπόν ένα ολοφάνερο λάθος, για να πιστοποιήσουμε αυτό ακριβώς: Ότι η Αγία Γραφή, από μόνη της, αν ερμηνεύεται ξέχωρα από την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας, δεν διαφέρει από οποιοδήποτε άλλο βιβλίο, και περιέχει λάθη:

Γράφει ο Ματθαίος στο 27/κζ: 9: "Τότε επληρώθη το ρηθέν δια Ιερεμίου του προφήτου λέγοντος: Και έλαβον τα τριάκοντα αργύρια, την τιμήν του τετιμημένου ον ετιμήσαντο από υιών Ισραήλ"

Λοιπόν, ψάξτε όσο θέλετε τον Ιερεμία. Αυτό το εδάφιο δεν θα το βρείτε! Και ας γράφει ο Ματθαίος ότι το λέει ο Ιερεμίας. Πού είναι αυτό το εδάφιο; Βρίσκεται στον προφήτη Ζαχαρία! Γράφει ο Ζαχαρίας:

"και ερώ προς αυτούς: Ει καλόν ενώπιον υμών εστι, δότε στήσαντες τον μισθόν μου ή απείπασθε· και έστησαν τον μισθόν μου τριάκοντα αργυρούς" (Ζαχαρίας 11/ια: 12).

Είναι προφανές εδώ, ότι ο Ματθαίος έγραψε από μνήμης την προφητεία, και έκανε λάθος! Νόμιζε ότι την είχε διαβάσει στον Ιερεμία, αλλά την είχε διαβάσει στον Ζαχαρία! Συνεπώς, αυτά που έγραφε, δεν του τα υπαγόρευε ο Θεός. Δικά του ήταν! Δεν είναι δυνατόν ο Θεός να του υπαγόρευσε λάθος πληροφορία. Λέτε ο Θεός να μην ήξερε ποιος έγραψε την προφητεία στην πραγματικότητα; Όμως ο Θεός τον άφησε να κάνει αυτό το λάθος, για να είναι αυτό το λάθος σήμερα, ατράνταχτη απόδειξη, απέναντι στην αιρετική Προτεσταντική άποψη της αλάθητης Αγίας Γραφής!

 

Συμπέρασμα

Από τα παραπάνω, εξάγεται το ασφαλές συμπέρασμα, ότι το να απορρίπτει σήμερα κάποιος μια επιστημονική απόδειξη, επειδή νομίζει ότι διαβάζει κάτι διαφορετικό στην Αγία Γραφή, δεν είναι σωστό και Χριστιανικό. Η Αγία Γραφή δεν γράφτηκε για να μας δείξει επιστημονικά επιτεύγματα. Γράφτηκε για να μας πληροφορήσει για το σχέδιο σωτηρίας μας,  του Θεού εν Ιησού Χριστώ. Αν ήθελε ο Θεός να μας δώσει επιστημονικές πληροφορίες, βεβαίως θα μας έδινε μια εγκυκλοπαίδεια, και όχι την Αγία Γραφή.

Βεβαίως περιέχει και επιστημονικές πληροφορίες, στο βαθμό που κάτι είναι Θεία Αποκάλυψη. Αλλά όπως ήδη είπαμε, δεν είναι ΟΛΑ εκεί μέσα Θεία Αποκάλυψη. Το ίδιο συμβαίνει για κάθε πληροφορία της Αγίας Γραφής. ΤΑ ΠΑΝΤΑ στην Αγία Γραφή, πρέπει να κατανοούνται μέσα από το πνεύμα της Εκκλησίας, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να δώσει τη σωστή διάσταση των γραμμένων, μια και η Αγία Γραφή είναι δικό της προϊόν. Διαφορετικά ο καθένας ερμηνεύει αυθαίρετα τα γραμμένα, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες Προτεσταντικές αιρέσεις στον κόσμο, που ΟΛΕΣ τους λένε ότι κατανοούν σωστά την Αγία Γραφή, αλλά ΟΛΕΣ τους, διαφέρουν η μία από τις άλλες.

Το φυσικό περιβάλλον της Αγίας Γραφής είναι η Εκκλησία. Και μόνο εν τη Εκκλησία, και με την εμπειρία των Αγίων της Εκκλησίας, η Αγία Γραφή αποβαίνει αλάθητος οδηγός ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

 

N. M.

"Τι γαρ ακαθαρτότερον, ειπέ μοι, του μετά οιήσεως και υπερηφανίας διδάσκειν επιχειρούντος τα του Πνευματος άνευ Πνεύματος; Τι μιαρώτερον του μη μετανοήσαντος και προκαθάραντος εαυτόν, αλλά τούτο μεν αφέντος δια μόνης δε της ψευδωνύμου γνώσεως και της έξω σοφίας βουλομένου Θεολογείν και περί των όντων και αεί ωσαύτως όντων τολμηρώς διαλέγεσθαι;   " .

(Θεολογικός, 1, 271-277, S.C. 122, 116)

"Ει γαρ δια γραμμάτων και μαθημάτων  η επίγνωσις της αληθούς σοφίας και της του Θεού γνώσεως έμελλεν ημίν,  αδελφοί, δίδοσθαι, τις ην άρα χρεία της πίστεως η του θείου βαπτίσματος η της των μυστηρίων αυτών μεταλήψεως; ουδεμία μενούν "

(Κεφάλαια θεολογικά και πρακτικά 3, 84-86, S.C. 51, 106-108)

 

Ιωαννου Σ. Ρωμανίδου, "Πατερική Θεολογία" , Εκδόσεις Παρακαταθήκη, 2004, σελ 115 -124, Πρόλογος Πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού,  Επιμέλεια - Σχόλια: Μοναχού Δαμασκηνού Αγιορείτου

Ο αιρετικός αυτός ισχυρισμός, λέει τα εξής:

"Πηγή της πίστης είναι μόνο ο Ιησούς. Οι τέσσερις ευαγγελιστές είναι άνθρωποι, αλλά διασώζουν τον λόγο του Χριστού. Δεν αναπτύσσουν ερμηνευτική του λόγου του Χριστού, όπως κάνουν όλοι οι υπόλοιποι Χριστιανοί συγγραφείς στην ιστορία, συμπεριλαμβανομένων και των συγγραφέων της Καινής Διαθήκης".

Ας απαντήσουμε σε αυτό τον ισχυρισμό:

Πρώτον: Αυτοί όμως που τα λένε αυτά, ξεχνούν ότι ο λόγος του Χριστού μέσω των Ευαγγελιστών, δεν μεταδόθηκε αυτούσιος. Αλλά ο καθένας τον αντιλήφθηκε με τον δικό του τρόπο. Πάντα όταν ακούμε κάτι, μεσολαβεί η προσωπική αντιληπτική διαδικασία, που προσαρμόζει αυτό που ακούμε, στις προσωπικές συνθήκες το καθενός μας.  Αυτούσιο λόγο του Χριστού δεν έχουμε ΠΟΥΘΕΝΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ τεκμηριωμένα. Γιατί κανείς δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει, ότι τα λόγια αυτά ειπώθηκαν ακριβώς όπως καταγράφτηκαν. Και μόνο η Εκκλησία μας διαβεβαιώνει, ότι αυτά που καταγράφτηκαν είναι έγκυρα και σωστά, έστω και αν διατυπώθηκαν διαφορετικά. Όλα όσα γνωρίζουμε, πέρασαν μέσα από την αντίληψη και την ΕΡΜΗΝΕΙΑ των Ευαγγελιστών. Και ως απόδειξη, ας δούμε ένα παράδειγμα:

Ο πρώτος μακαρισμός στον Ματθαίο είναι: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5/ε΄ 3).

Όμως ο Λουκάς γράφει κάτι διαφορετικό: «Μακάριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα εστιν η βαισιλεία του Θεού» (Λουκάς 6/ς΄ 20).

Η διαφορά μεταξύ: «πτωχού τω πνεύματι» και απλώς «πτωχού», είναι μεγάλη. Είναι προφανές ότι εδώ, άλλο κατάλαβε ο Λουκάς, και άλλο ο Ματθαίος από τα λόγια του Χριστού. Είναι προφανές ότι τα όσα έγραψαν, πρώτα τα «φιλτράρισαν» με βάση την προσωπική τους κατανόηση. Και παρά το ότι εδώ αυτό είναι εμφανές, δεν είναι εμφανές αυτό πάντα στα σημεία που δεν γίνεται αντιπαράθεση των λόγων των ευαγγελιστών.

Δεύτερον: δεν είναι μόνο τα Ευαγγέλια που περιλαμβάνουν τον λόγο του Χριστού. Έχουμε για παράδειγμα την Αποκάλυψη, όπου είναι σαφώς γραμμένο: «Εγώ ειμι ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζων, και εγενόμην νεκρός, και ιδού ζων ειμι εις τους αιώνας των αιώνων, και έχω τας κλείς του θανάτου και του άδου. Γράψον ουν α είδες, και α εισι και α μέλλει γίνεσθαι μετά ταύτα» (Αποκάλυψις 1/α΄ 17-19). Άρα έχουμε εδώ σαφέστατα τα λόγια του Χριστού, και μάλιστα ΑΜΕΣΑ ΓΡΑΜΜΕΝΑ.

Όμως δεν είναι μόνο η Αποκάλυψη και τα Ευαγγέλια που περιείχαν αυτά τα λόγια, γιατί ο ίδιος ο Χριστός, σύμφωνα με τους Ευαγγελιστές, είπε και τα εξής: «Ταύτα λελάληκα υμίν παρ' υμίν μένων· Ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον ό πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου, Εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα α είπον υμίν.» (Ιωάννης 14/ιδ΄ 25,26).

Εδώ είναι σαφές, ότι εκτός από αυτά που ο Χριστός «λάλησε στους μαθητές όταν ήταν μαζί τους», θα δίδασκε και θα υπενθύμιζε και ο Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, ΚΑΙ ΜΕΤΑ την αναχώρηση του Χριστού. Άρα το να λέει κάποιος ότι μόνο τα Ευαγγέλια περιέχουν το λόγο του Χριστού, είναι ΑΝΤΙΘΕΤΟ από τον ίδιο τον λόγο του Χριστού δια των Ευαγγελίων!

Και αυτό δεν παρέμεινε κενός λόγος. Το Άγιο Πνεύμα έδωσε την Πεντηκοστή στους παρισταμένους άμεση διδασκαλία, δια των αποστόλων (Πράξεις 2/β΄). Και συνέχισε να δίνει άμεσα από τον Θεό ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ και διδασκαλία προς την Εκκλησία, όπως σαφώς αναφέρει ο Παύλος στην Α΄ Κορινθίους 12/ιβ΄ 7-11:

«7 Εκάστω δε δίδοται η φανέρωσις του Πνεύματος προς το συμφέρον. 8 ω μεν γαρ δια του Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας, άλλω δε λόγος γνώσεως κατά το αυτό Πνεύμα, 9 ετέρω δε πίστις εν τω αυτω Πνεύματι, άλλω δε χαρίσματα ιαμάτων εν τω αυτω Πνεύματι, 10 άλλω δε ενεργήματα δυνάμεων, άλλω δε προφητεία, άλλω δε διακρίσεις πνευμάτων, ετέρω δε γένη γλωσσών, άλλω δε ερμηνεία γλωσσών· 11 πάντα δε ταύτα ενεργεί το εν και το αυτό Πνεύμα, διαιρούν ιδία εκάστω καθώς βούλεται»

Ο ίδιος ο Ιωάννης, που υπήρξε άμεσος ακροατής του Χριστού σε όλα αυτά, γράφει τα εξής: «20 και υμείς χρίσμα έχετε από του αγίου, και οίδατε πάντα. 21 ουκ έγραψα υμίν ότι ουκ οίδατε την αλήθειαν, αλλ' ότι οίδατε αυτήν, και ότι παν ψεύδος εκ της αληθείας ουκ έστι ...; . 27 και υμείς, το χρίσμα ό ελάβατε απ' αυτού, εν υμίν μένει, και ου χρείαν έχετε ίνα τις διδάσκη υμάς, αλλ' ως το αυτό χρίσμα διδάσκει υμάς περί πάντων, και αληθές εστι και ουκ έστι ψεύδος, και καθώς εδίδαξεν υμάς μενείτε εν αυτω» (Α΄ Ιωάννου 2/β΄ 20,21,27). Δείχνει εδώ ότι πράγματι το Άγιο Πνεύμα, συνέχισε να διδάσκει και μετά την αναχώρηση του Χριστού, το λόγο του Χριστού, και ότι αυτός ο λόγος δεν παρέμεινε στα Ευαγγέλια.

Είναι λοιπόν σφάλμα το να αποκλείει κάποιος τα υπόλοιπα βιβλία της Αγίας Γραφής, επειδή περιέχουν ερμηνευτικό σχολιασμό, επειδή ΑΥΤΟ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ο Οποίος είπε σαφώς ότι η διδασκαλία του λόγου Του δεν περιορίζεται στα όσα είπε όταν ήταν εδώ, αλλά θα συνεχιζόταν και μετά. Επίσης ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ως Παρακλήτου, που θα δίδασκε τον λόγο του Χριστού και μετά. Και να θυμίσουμε και τα εξής λόγια του Χριστού:

«18 και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού εις μαρτύριον αυτοίς και τοις έθνεσιν. 19 όταν δε παραδώσωσιν υμάς, μη μεριμνήσητε Πως ή τι λαλήσετε· δοθήσεται γαρ υμίν εν εκείνη τη ωρα τι λαλήσετε. 20 ου γαρ υμείς εστε οι λαλούντες, αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν» (Ματθαίος 10/ι΄ 18-20). Σαφέστατα εδώ αναφέρει ο Ματθαίος τα λόγια του Χριστού, ότι ΚΑΙ ΜΕΤΑ θα διδάσκονται οι Χριστιανοί από το Άγιο Πνεύμα, και όχι μόνο από το λόγο του Χριστού όταν ήταν στη γη, ή από τα Ευαγγέλια. Μάλιστα θα λαλεί δι' αυτών ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.

Η Εκκλησία δεν θεωρεί αλάθητο το λόγο κανενός ανθρώπου. Ούτε των αποστόλων. Το να λέει όμως κάποιος ότι οι ερμηνείες του Παύλου δεν είναι θεόπνευστες (θεόπνευστες και όχι αλάθητες), είναι πολύ χονδρό. Ο ίδιος ο Παύλος, όχι μόνο πήρε άμεσα από τον Θεό τα όσα κήρυττε, (δια του Αγίου Πνεύματος που λέγαμε), αλλά μάλιστα  για να είναι σίγουρος, ΤΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕ με τα όσα κήρυτταν και δίδασκαν οι απόστολοι, για να είναι σίγουρος ότι δεν κάνει λάθος! Γράφει ο ίδιος:

«2 ανέβην δε κατά αποκάλυψιν· και ανεθέμην αυτοίς το ευαγγέλιον ό κηρύσσω εν τοις έθνεσι, κατ' ιδίαν δε τοις δοκούσι, μήπως εις κενόν τρέχω ή έδραμον» (Γαλάτας 2/β΄ 2).

Και ΑΝΕΒΗΚΕ ΚΑΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΝ. Το ίδιο το Άγιο Πνεύμα τον έστειλε! Για να διαβεβαιώσει έτσι όλους όσους αργότερα θα τον θεωρούσαν υποδεέστερο από τους άλλους αποστόλους.

Ως παράδειγμα (από τα πολλά που θα μπορούσαμε να θέσουμε), της σχέσης του Παύλου με το Άγιο Πνεύμα, θα δώσουμε το εξής: «Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς αποστήσονταί τινες της πίστεως» (Α΄ Τιμόθεον 4/δ΄ 1). Δεν ήταν ο Παύλος «μεταπράτης» της Θείας Αποκαλύψεως. Ήταν ΑΜΕΣΟΣ ΑΠΟΔΕΚΤΗΣ των λόγων του Χριστού εν Αγίω Πνεύματι. Και κάθε αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του, αποτελεί αμφισβήτηση προς το Άγιο Πνεύμα.

Όχι μόνο στον Παύλο, αλλά και στις Συνόδους της Εκκλησίας, ενεργεί το Άγιο Πνεύμα, όπως φαίνεται για παράδειγμα στην ίδια την πρώτη Αποστολική Σύνοδο της Ιερουσαλήμ. Ο ίδιος ο Λουκάς στις Πράξεις, γράφει τα λόγια της πρώτης κιόλας Συνόδου, ότι το Άγιο Πνεύμα το θέλησε έτσι, και όχι ο λόγος του Χριστού: «έδοξε γαρ τω Αγίω Πνεύματι και ημίν μηδέν πλέον επιτίθεσθαι υμίν βάρος πλήν των επάναγκες τούτων» (Πράξεις 15/ιε΄ 28).

Σε όλη την ιστορία ο Χριστός και το Άγιο Πνεύμα εξακολουθούν να μιλούν στους Χριστιανούς, και οι Χριστιανοί το έχουν καταγράψει. Θα θυμίσουμε για παράδειγμα, τα λόγια του Κυρίου προς τον άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, τα οποία κατέγραψε: «Κράτει τον νουν σου εις τον Άδη και μη απελπίζεσαι» («Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», γέροντος Σοφρωνίου).

Έχουμε  άμεση αποκάλυψη του Θεού προς τους αγίους της κάθε εποχής στην Εκκλησία Του. Και αυτό ακριβώς κάνει τη διαφορά. Η Θεία Αποκάλυψη δεν έγινε μόνο τότε, αλλά ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΓΙΟ. Η Θεοπνευστία δεν έχει σταματήσει. Ο Χριστός το είπε. Όχι εμείς.

Τρίτον: Όσον αφορά τους 4 Ευαγγελιστές: Από τους 4, μόνο ο Ματθαίος και ο Ιωάννης ήταν αυτόπτες των λόγων του Χριστού. Ο Λουκάς τα άκουσε από άλλους. Ο δε Μάρκος, δεν ήταν παρών σε όλα όσα είπε και έκανε ο Χριστός, αλλά τα έμαθε από αλλού. Άρα οι Ευαγγελιστές (αν θέλει κάποιος να μιλήσει για άμεσους ακροατές των λόγων του Χριστού), γίνονται 2. Και αυτοί, έγραψαν όσα θυμόντουσαν, και όπως τα κατάλαβαν (τα ερμήνευσαν). Καμία αξιοπιστία λοιπόν δεν έχουν από μόνοι τους, αν θελήσουμε να δεχθούμε τα λόγια τους, χωρίς την εγγύηση της Εκκλησίας.

Πέραν αυτού, τον καιρό εκείνο, κυκλοφορούσαν πλήθος ευαγγελίων. Το ότι μόνο αυτά η Εκκλησία δέχθηκε ως έγκυρα, δείχνει ότι Η ΕΚΚΛΗΣΊΑ εγγυήθηκε γι' αυτά. Έχουμε δηλαδή την Εκκλησία ως ΕΓΓΥΗΤΗ των λόγων του Χριστού, και όχι μεμονωμένους αποστόλους.

Αυτό λέει και ο Παύλος, απόστολος τον οποίο έστειλε ο ίδιος ο Χριστός: «εστίν εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας.» (Α΄ Τιμόθεον 3/γ΄ 15).

Ξεκινώντας λοιπόν από τα Ευαγγέλια, αποδείξαμε ΑΠΟ ΑΥΤΑ, ότι το να περιορίζει κάποιος τη Θεοπνευστία μόνο σε αυτά, είναι αντίθετο από τα λόγια του ιδίου του Χριστού. Και μάλιστα, ότι χωρίς την εγγύηση της Εκκλησίας, ούτε τα Ευαγγέλια δεν είναι αξιόπιστα προς αποδοχήν. Γιατί η Χριστιανική πίστη δεν στηρίζεται σε γραπτά κείμενα, αλλά στην ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ζωή των αγίων. Κάθε υποβιβασμός αυτής της ΖΩΝΤΑΝΗΣ σχέσεως των αγίων με το Άγιο Πνεύμα, υποβιβάζει τη Χριστιανική πίστη σε απλό ιδεολόγημα, και σε Προτεσταντική εξάρτηση από το γράμμα και όχι από το Πνεύμα «ος και ικάνωσεν ημάς διακόνους καινής διαθήκης, ου γράμματος, αλλά πνεύματος· το γαρ γράμμα αποκτείνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί.» (Β΄ Κορινθίους 3/γ΄ 6).

Όποιος δεν δέχεται τη διδασκαλία του Αγίου Πνεύματος την ΜΕΤΑ την πρώτη παρουσία του Χριστού, πέφτει σε πλήθος σφαλμάτων, αντιφάσεων και αιρέσεων:

Ελπίζουμε ότι τα παραπάνω αποτελούν επαρκή στοιχεία για κάθε λογικό αναγνώστη, ώστε να απορρίψει μια τέτοια πλάνη, αποδοχή μόνο τεσσάρων Ευαγγελίων.